maandag 15 april 2013

Van kwartje naar grijze muis

De hormonen slaan echt op tilt.

Mijn lieve trouwe, eigenlijk best lelijke autootje gaat het niet nog een jaar redden.
Ik kan hem zo naar de sloop brengen, nee dat kan ik niet. Mijn eerste autootje helemaal alleen van mij. Alle ritjes die we samen maakten en mijn uitzicht vanuit ons woonkamerraam. 
Ik ga op autojacht.
Zo stoer als ik ben, rijdend in een auto waarvan de APK bijna is verlopen met bolle buik en en een bekken wat losser lijkt te zitten als normaal.
Een paar lunchpauzes later en enige "handelarenerving" rijker. Ik heb me om laten praten.
Een oerlelijke Daewoo. de kleur doet me denken aan de grijze schoenen van oude mensen. maar het aanbod is aantrekkelijk. Er zit zelfs een airbag in. Wel 1! en 5 deuren, dat was mijn enige eis. niet dat gesjouw met 2 kinderen op de achterbank via de voorst deur.

Best trots mag ik op 15 april mijn 2e, geheel zelf uitgekozen, auto ophalen.

Tjee wat deed ik me stoer voor, Stoer in de motorkap kijken, nu maar hopen dat de vragen ook stoer waren. Zelfs de uitlaat keek ik na en ik probeerde mijn theorie over de banden omhoog te krijgen, hoeveel profiel moest er ook weer in? gelukkig kwam ik na mijn uitlaat controle niet meer omhoog dat bij het woord banden die vriendelijk verkoper al vast de banden na keek, of deed hij dit om mij een nog gênanter moment te besparen.


Nu maar hopen dat ik niet bedonderd ben en er voor altijd aan herinnerd word op feestjes dat ik, zonder hulp van iemand met kennis, mijn auto heb gekocht.

Mijn mooie oude "kwartje' blijft staan, en de grijze muis gaat mee.


Ik zie mezelf al kilometertjes maken met mijn twee kindjes <3 samen alles ontdekken




vrijdag 12 april 2013

wirwar

Wat is het een wir war  in mijn hoofd.

Hoeveel gedachtes kun je hebben zonder dat ie ontploft en overal stukjes hersenspinsels verspreid liggen?
Ik heb toch niets te zeuren?
Een lief en mooi kind, eentje die zich nog moet bewijzen of ie lief en mooi is, maar dat moet toch wel?
Een lieve wederhelft, die mij nog minder begrijpt nu als ik mijzelf, lieve familie, een warm netwerk, en last but not least het mooiste werk van de wereld!

Toch is het nu zwart. donker zwart. Zijn het de hormonen? volgens de arts wel. ik zou overspannen zijn, en burnout, een depressie. ik heb ze allemaal gehoord.
Medicijnen, dat moet helpen, nee ik wil ze niet. Ik wil geen verslavende pillen in mijn lijf, mijn lijf is bezet, er zit een kind in, mijn kind, wil ik dit kind wel vraag ik me soms af? waarom? waarom zit dat kind er. vragen, geen antwoorden (al weet ik nu dan ook wel weer hoe het kan dat er een kind zit). Ik maak mezelf gek, wil me op mijn werk storten maar mijn lichaam kan dat niet meer.
Ik, die zoveel energie had lijkt wel op een een pinguïn die te veel gedronken heeft, het gewaggel in ieder geval en het tempo ook. de energie is op. Zou het de schuld zijn van het kind? nee dat is niet fair. hij kan er niks aan doen.

Ongelofelijk wat hormonen met een vouwen lichaam kunnen doen, wie heeft dit bedacht? wat was de bedoeling van God toen hij ons maakte?

Waren het wel de hormonen, of was het al een gevoel? Moedergevoel?!